Greek, Dramas: Piece 167 – Τέλεια ιδέα, θεία Μαργαρίτα 5

Home -- Greek -- Perform a PLAY -- 167 (Super idea, Aunt Margret 5)

This page in: -- Albanian -- Arabic -- Armenian -- Aymara -- Azeri -- Bengali -- Bulgarian -- Cebuano -- Chinese -- English -- Farsi -- French -- Fulfulde -- German -- GREEK -- Guarani -- Hebrew -- Hindi -- Indonesian -- Italian -- Japanese -- Kazakh -- Korean -- Kyrgyz -- Macedonian -- Malagasy -- Malayalam ? -- Platt (Low German) -- Portuguese -- Punjabi -- Quechua -- Romanian -- Russian -- Serbian -- Sindhi -- Slovene -- Spanish-AM -- Spanish-ES -- Swedish -- Swiss German ? -- Tamil -- Turkish -- Ukrainian -- Urdu -- Uzbek

Previous Piece -- Next Piece

ΣΚΕΤΣ – να τα παίξεις με άλλα παιδιά!

Σκετς για να παίξουν τα παιδιά

167. Τέλεια ιδέα, θεία Μαργαρίτα 5

Η Ρουθ και ο Φίλιππος τύλιξαν τα δώρα για τον Τέρυ και ξεκίνησαν. Ο άρρωστος φίλος τους θα είχε μια ωραία έκπληξη.

Στη μέση του δάσους συνάντησαν τη μητέρα του Τέρυ. Έκλαιγε. Η Τέρυ προσπάθησε να την παρηγορήσει και να της πει για τον Χριστό, τον Καλό Ποιμένα, που την έψαχνε και θα την βοηθούσε, επειδή την αγαπούσε.

Φίλιππος: «Φέραμε κάτι και για εσάς. (ήχος από νομίσματα) Αυτά είναι όλα όσα έχουμε. Μπορείτε να πάρετε γάλα για τον Τέρυ μ’ αυτά τα λεφτά».

Μητέρα: «Σας ευχαριστώ πολύ, είστε πολύ καλοί. Πηγαίνετε σπίτι, ο Τέρυ σας περιμένει». (ήχος από βήματα)

Φίλιππος: «Ρουθ, θύμωσες μαζί μου που έδωσα όλα τα λεφτά μας;»

Ρουθ: «Όχι. Και ο Καλός Ποιμένας έδωσε όλα όσα είχε, όταν πέθανε επάνω στο σταυρό για μας. Κι εμείς δεν πρέπει να είμαστε τσιγκούνηδες!»

Ο Τέρυ ήταν χαρούμενος με τα δώρα του. Αλλά ήταν ακόμα στενοχωρημένος.

Τέρυ: «Ο γιατρός είπε ότι δεν μπορεί να με βοηθήσει πια. Προτιμώ να πεθάνω».

Ο Φίλιππος και η Ρουθ αναρωτιόντουσαν αν ο Θεός άκουσε την προσευχή τους. Γιατί δεν έκανε ένα θαύμα ο Θεός;

Εκείνο το βράδυ πήγαν πολύ στενοχωρημένοι σπίτι τους. Η θεία Μαργαρίτα είχε καθαρίσει τον ξενώνα.

Θεία: «Τι θα λέγατε, αν ζητούσαμε από τον Τέρυ και τη μαμά του να ζήσουν μαζί μας;»

Ρουθ: «Τέλεια! Αυτή είναι υπέροχη ιδέα!»

Ένα ασθενοφόρο έφερε τον Τέρυ στο σπίτι. Του άρεσε πολύ το δωμάτιό του. Το κρεβάτι του ήταν δίπλα στο παράθυρο.

Tέρυ: «Τι όμορφο δωμάτιο!»

Μετά κοίταξε την εικόνα στον τοίχο. Ο Χριστός, ο Καλός Ποιμένας, είχε απλώσει το χέρι Του για να σώσει το χαμένο πρόβατο.

Τέρυ: «Ρουθ, θέλω να μου δείξεις την άλλη εικόνα, με τον Καλό Ποιμένα να κρατά το πρόβατο που έσωσε, στα χέρια του».

Ο ποιμένας του έφερε μία. Στην εικόνα ήταν πολλά πρόβατα. Ο Χριστός περπατούσε μπροστά και κρατούσε στα χέρια του ένα πρόβατο.

Tέρυ: «Πού πηγαίνει το πρόβατο ο Χριστός;»

Ποιμένας: «Στο σπίτι του».

Tέρυ: «Πού είναι το σπίτι του;»

Ποιμένας: «Εκεί όπου ζει ο Χριστός. Στον ουρανό, όπου δεν υπάρχουν δάκρυα, ούτε πόνος».

Τέρυ: «Όλοι πάνε εκεί;»

Ποιμένας: «Όλοι όσοι ανήκουν στον Καλό Ποιμένα».

Τέρυ: «Θέλω να γίνω κι εγώ ένα πρόβατο του Καλού Ποιμένα και να είμαι μαζί Του».

Ο Τέρυ προσευχήθηκε και κράτησε την εικόνα σφιχτά στο χέρι του. Μετά κοιμήθηκε.

Αλλά τι ήταν όλα αυτά τα βήματα που ακούστηκαν στο σπίτι στη μέση της νύχτας;

Θα σας πω την απάντηση την επόμενη φορά.

Άνθρωποι: Αφηγητής, Φίλιππος, Ρουθ, μητέρα, Τέρυ, ποιμένας, θεία Μαργαρίτα

STORIES for CHILDREN by Sister Farida

167. Τέλεια ιδέα, θεία Μαργαρίτα 5